۱۴ آبان ۱۳۹۷
آبان ۱۴, ۱۳۹۷

دوران جوانی

آبان ۱۴, ۱۳۹۷ ۰ دیدگاه

دوران جوانی

با پایان دوران نوجوانی و آغاز مرحله جوانی، بسیاری از مشکلاتی که با آغاز بلوغ برای فرد بوجود آمده بود، فروکش کرده و تا حدودی فرد توانسته است به ثباتی نسبی قدم بگذارد. جایگاه ها، نقش و هویت جوان تا حدودی برایش روشن شده و از این پس می رود تا شرایط و موقعیت خود را مستحکم تر و باثبات تر سازد، هرچند آثار مربوط به بحران های مرحله قبل ممکن است هنوز وجود داشته باشد و برخی جوانان هنوز با مسائلی چون سردرگمی هویت روبه رو باشند.

دوران جوانی

 

 

عوامل مختلفی می تواند گذر از مرحله نوجوانی به جوانی را متأثر سازد. برخی عوامل به صورت عوامل تأخیردهنده و برخی عوامل به عنوان تسهیل کننده گذر از این مرحله می باشند. به هر حال جوانی آغاز می شود و فرد وارد دورانی می شود که هرچند پخته تر و تواناتر از مراحل قبلی است، اما هنوز با مشکلاتی گریبانگیر است که با سرنوشت او در مراحل بعدی زندگی ارتباط مستقیم دارند.

 

فرد وقتی به دوران جوانی می رسد با علم به اینکه به بهار عمر خود رسیده و توان و قدرت برای انجام بسیاری از کارها را دارد، می خواهد بزرگ ترین و بهترین کارهایی را که در خاطرش داشته، انجام دهد و در اوج سربلندی باشد، اما هنوز خیلی از مسائل را نمی داند و بعضی امور را درک نکرده است بخاطر همین شاید در مسیر زندگی اش به انحراف کشانده شود و با مشکلات و خطرهای زیادی برخورد کند.

 

بنابراین جوان باید با دقت و احتیاط حرکت کند تا بتواند در این دوره حساس از سردرگمی ها رهایی یابد زیرا عمر آدمی بسرعت می گذرد و اگر مرحله به مرحله آن را درک نکند و با غفلت و بی توجهی فرصت ها را از دست بدهد، باید بداند که دیگر عمر سپری شده، به عقب باز نمی گردد تا جبران گذشته را بکند، پس جوان باید مسائل ویژه روحی و فردی خود را بشناسد تا بتواند فرصت های عمر خود را دریابد و به گونه ای شایسته از آن استفاده کند.

 

در این مقال ابتدا به شناخت مسائل و خصوصیاتی که در فرد جوان وجود دارد می پردازیم و اگر این خصوصیات مثبت و خوب باشد راهکارهایی برای تقویت آنها نشان می دهیم و اگر خصوصیات منفی و بدی باشد، راه های درمان آن را طبق احادیث نشان می دهیم.

 

خودشناسی لازمه کمال جویی

 

مسئله شناخت از «خود» از اقدامات آغازین و ریشه ای در مسیر تربیت است. انسان تا زمانی که خود و ارزش خود را نشناسد قابلیت و ویژگی های خویش را نیابد و ناتوانی و نیازهای خود را درک نکند نمی تواند در مسیر تربیتی قرار گیرد.

 

بنابراین «خودشناسی» لازمه تربیت و حرکت به سوی کمال جویی است.

 

به مقام برتر انسانی نمی توان دست یافت مگر اینکه واقعیت های نفسانی خود را بشناسیم. اولین و نزدیک ترین واقعیت زندگی، واقعیت «خود» است. در درون واقعیت «خود» است که بسیاری از مسائل و حقایق بزرگ جلوه گری می کند که مهم ترین این حقایق حقیقت «خدا» است. درباره اهمیت خودشناسی همین بس که امام علی(ع) می فرمایند:

 

«افضل المعرفه معرفه الانسان نفسه؛

 

بهترین شناخت، شناخت انسان از خودش است».

 

در جای دیگر امام خودشناسی را مایه خیر و خوبی می دانند و می فرمایند.

 

«نال بالفوز الاکبر من ظفر بمعرفه النفس؛ کسی که به خودشناسی دست یافته از بزرگ ترین خیر و خوبی برخوردار است.»

 

پس جوان باید بداند چه ویژگی های اخلاقی و روحی دارد تا بتواند با استفاده از آنها راه هدایت را پیدا کند و در مسیر صحیح تربیتی قرار گیرد.